Er is een tijd geweest waarin ik behoorde tot de groep van zogeheten 'Early Adopters'. Dat is een marketingterm voor mensen die altijd als een van de eersten gebruik maken van nieuwe technologische ontwikkelingen. Wat overigens meestal neerkomt op het aanschaffen van zinloze produkten, met talloze kinderziektes, voor bovendien veel te veel geld.
Iets voor ambitieuze onwetende debielen kortom, oftewel de jeugd.

Zo was ik een van de eerste jongens op mijn lagere school die in het bezit kwam van een quartzhorloge. Wat de belangrijkste voordelen waren van dit revolutionaire Japanse produkt ten opzichte van zijn ouderwetse Zwitserse equivalent? Welnu:
1. De tijd werd digitaal weergegeven, in plaats van analoog. Modern horizontaal in plaats van zo gedateerd als een cirkelvormige zonnewijzer uit de Oudheid.
2. Op elk heel uur klonk er een bliepje. Heel nuttig. Dat je er bijvoorbeeld om 10 uur aan werd herinnerd dat het nu precies 10 uur was. Gedurende de nacht was het bliepje echter minder lollig. Net als tijdens trouwplechtigheden en begrafenissen. Vonden volwassenen.
3. Er zat een knopje op waarmee je een lichtje over het display kon laten schijnen, voor als je in het donker wilde weten hoe laat het was, en er bijvoorbeeld geen lantaarnpalen in de buurt waren. Altijd handig. Voor als je in de woestijn bent ofzo.
4. En dit was het allergrootste voordeel: Je kon er een alarm mee instellen. En belangrijker: daarbij een muziekje uitkiezen dat op het geprogrammeerde tijdstip zou worden afgespeeld. Wakker worden met de vijfde van Beethoven in enkelvoudige digitale bliepjes, mijn hele generatie is er groot mee geworden.
En wat nog het mooiste was: met kerstmis werd als alarmmuziekje door het horloge automatisch Jingle-Bells gespeeld, en op je verjaardag Happy Birthday. Op het schoolplein deden wij die lente dus wekenlang weinig anders dan het verzetten van de datum naar 25 december, of naar die van je verjaardag, en het instellen van het alarm op 1 minuut vanaf nu. Lachen.

Maar heeft het zin gehad? Wat het een nuttige ontwikkeling? Ik geloof niet dat er nu nog ook maar 1 iemand op de aarde met een quartzhorloge rondloopt. Praktisch iedereen is weer teruggegaan naar het ouwe vertrouwde Zwitserse model; de ronde analoge polsklok.
Tegenwoordig al dan niet met aqua dieptemeter. Altijd handig voor als je onder water zit, tijdens een tsunami ofzo.

Enfin, na het quartzhorloge was ik een van de eersten in mijn omgeving met een walkman, een (herinnert u zich deze nog nog nog:) zonneklep en een Commodore 64.
Dat was de laatste. De laatste ontwikkeling, het laatste produkt waaraan ik heb meegedaan als Early Adopter.
Want niet lang daarna werd ik achttien, ging ik studeren, en had ik geen geld meer voor technologische geintjes. Temeer daar ik was begonnen met het voeren van diepgaande gesprekken over het leven, en navenant met roken en kroegen bezoeken, en dat was ook in die tijd al niet goedkoop.

Ik leefde op een kamer van 3 bij 5, zonder douche, zonder WC zelfs. Pissen deed ik in de wasbak, poepen in cafe Wildschut om de hoek. Af en toe kon ik in bad op de onderliggende etage van mijn tante, die mijn hospita was, en anders ging ik gewoon zwemmen in het Zuiderbad. Ik had, dat spreekt, ook geen telefoon, laat staan een mobiele (bestond nog niet). Mooie tijd. Als ik in contact wilde komen met een mij bekende medemens liep ik naar de telefooncel op het Roelof Hartplein, en belde het rijtje nummers af dat ik uit mijn kop kende.
Dat functioneerde wonderbaarlijk goed. Een op de drie avonden kreeg ik iemand te pakken. De avonden waarop ik niemand kreeg, leerde ik nieuwe mensen kennen in de kroeg.

"Neem nou godverdomme eens een keer telefoon in huis, lul!", riep mijn beste vriend regelmatig.
"Een aansluiting kost 263 gulden", zei ik dan, "en dan heb ik het nog niet over de abonnementskosten".

Toen ik eenmaal wel een telefoon had riep mijn beste vriend: "Neem nou godverdomme eens een keer een antwoordapparaat, lul!"
"Een antwoordapparaat kost 72,50", zei ik, "daar kan je 39 pils voor drinken in de Stoof."
"Touche", zei mijn beste vriend, "weet je wat, ik geef je er eentje cadeau voor je volgende verjaardag."
Which he did.

Mijn beste vriend is een Early Adopter bij uitstek. Hij zat geloof ik bij de eerste 10 mensen in Nederland met een mobiele telefoon. Destijds zo'n reuze-apparaat waarvoor je bijkans een rolkoffer nodig had.
"Enorm handig", zei ie, terwijl we een Jordanese kroeg binnen liepen.
"Hoezo?" vroeg ik, terwijl hij zijn mobiele telefooncel naast zich posteerde over de breedte van twee stoelen.
"Omdat ik nu dus met jou kan drinken. Geen gezeik thuis, omdat ze weet dat ik altijd bereikbaar ben, en dus niet zomaar een ander wijf kan gaan lopen te wippen."
"De techniek staat voor niets", zei ik.
"Dat bedoel ik", zei mijn beste vriend, "pils?"

We zitten nu 20 jaar later. Mijn beste vriend is inmiddels uitvoerend directeur van een middelgroot bedrijf. Geld als water. En nog steeds een early adopter. En hij maakt zich regelmatig kwaad omdat ik nog steeds een walkman heb, en geen i-pod, hij gruwelt ervan dat ik LP's prefereer boven CD's, maar bovenal vindt hij het vreselijk dat ik geen i-phone heb.
"Wat moet ik met een i-phone?" vroeg ik een paar jaar geleden.
"Het is de toekomst", zei mijn beste vriend.
"Toekomst?"
"Apple. Helemaal terug. En alles zonder toetsen."
"Maar ik hou van toetsen."
"Toetsen zijn voor homo's. Echt jongen, Apple gaat het weer worden."
"Wat kan je ermee wat ik nu niet kan?" vroeg ik met mijn ouderwetse Sony Ericson-mobieltje in de aanslag.
"Apps downloaden", zei mijn beste vriend.
"Apps?"
"Applicaties."
"Wat voor applicaties?"
"Nou deze bijvoorbeeld, die is echt lachen." Mijn beste vriend liet zien hoe hij met zijn mobieltje net kon doen alsof hij een glas bier leeg dronk, want op het display verscheen inderdaad een leegstromend bierglas dat precies in de hoek stond van zijn hand.
"Of deze", zei ie, terwijl ie een korte schokkende beweging maakte met zijn telefoon. Er klonk waarempel een zippo-achtige aansteker-klik.
"Dat is wel leuk inderdaad", zei ik, "hoeveel kost zo'n i-phone?"
"Slechts 800 euro", zei mijn beste vriend.
Right. Ik wist mezelf er nog net van te weerhouden om 'm voor te rekenen dat we daar hier ruim 360 vaasjes van konden laten tappen.

Maar hij bleef de afgelopen jaren aanhouden. Ik moest en zou een i-phone kopen.
Afgelopen vrijdag was het zover. De kat had het snoertje van de oplader van mijn ouwe mobieltje na jaren eindelijk doorgeknauwd gekregen, en dus zat er niks anders op dan naar de Vodaphone-shop te gaan om zonder scrupules een smartphone aan te schaffen.
Die bleek inmiddels een stuk goedkoper dan 800 euro. Voor slechts 229 bijbetaling kon ik een i-phone krijgen bij mijn lopende abonnement. Maar het kon ook gratis. Alleen had ik dan geen i-phone, maar een andere smartphone, een HTC nogwat.
"Met uw bel- en sms-gedrag raad ik u deze aan", zei de verkoper, "het is een hardloper binnen ons assortiment."
Een hardloper. Dat klonk goed. "Zit er ook navigatie op?" vroeg ik. De enige nuttige app die ik bij een smartphone kon verzinnen.
"Jazeker", zei de verkoper.
Dus ik die HTC aanschaffen. Voor noppes. Dat was nog eens een goeie deal.

Ik sms-te het goede nieuws naar mijn beste vriend.
"Ik heb een smarthone, ik ben weer van deze tijd!"
"I-feun?" sms-te ie hoopvol terug.
"HTC. Goedkoop! Gratis zelfs!"
"Homo!"
Altijd van de directe, mijn beste vriend.

De volgende dag moesten L. en ik op een adres in het centrum van Den Haag zijn. De ANWB-routeplanner op onze vaste compter kwam er niet uit, dus een routebeschrijving uitprinten was er niet bij.
"Geen probleem", zei ik tegen L., "ik heb een navigatie-systeem op mijn nieuwe smartphone, laten we gaan rijden."

Tot zover ik de weg nog uit mijn hoofd wist ging het allemaal goed. Tot het centrum. Daarna werd het een drama. Wat het probleem was: er stonden paaltjes op de weg. "Rechtdoor", zei de vrouwenstem van het navigatiesysteem.
"Gaat niet", zei ik terug, "er staan paaltjes".
"Rechtdoor", volhardde ze.
Ik sloeg noodgedwongen linksaf.
Na honderd meter eigenwijsheid mijnerzijds herpakte de vrouwenstem zich gelukkig, en veranderde haar aanbevolen route. Die echter na anderhalve kilometer omzwervingen, en diverse binnenstedelijke files, opnieuw naar de paaltjes bleek te leiden.
Daar stonden we weer. Voor dezelfde paaltjes. Inmiddels ruim een half uur te laat.
"Rechtdoor", zei de doodkalme vrouwenstem.
"Jezus trut!", schreeuwde ik, "kijk nou zelf! Dat gaat toch niet! Leer godverdomme eens kaartlezen! Denk nou eens na!"
"Rechtdoor", herhaalde ze ijzig.
"Ik haat je, ik haat je, ik haat je!" riep ik.
Ze zei niks meer terug, want inmiddels was de batterij op.

Uiteindelijk heb ik ouderwets op de zon de richting bepaald waar we volgens mij naartoe moesten.
En we zijn er gekomen.

Ik geloof dat ik dat ben geworden in de loop van de tijd. Oude waarden. Natuurlijke normen. Fuck de moderne techniek.
Wat niet wegneemt dat ik het nu al twee morgens lang, net als de kat, enorm grappig vind om middels mijn smartphone gewekt te worden met het alarmgeluid van een kukelekuende haan.