Het zag er zo op het eerste gezicht best aardig uit, dat concept regeerakkoord. Ik bedoel, we gingen niet terug naar de steentijd ofzo. Mocht ik morgen besluiten mijn penis te laten verwijderen en testosteronremmers te gaan slikken, dan mag ik voorlopig nog steeds met een vrouw trouwen.
Niet dat ik een sexe-transformatie overweeg, maar het is toch een prettig idee dat ik in voorkomend geval niet zal worden geconfronteerd met wettelijke beperkingen inzake het aangaan van een echtelijke verbinding. 

Op de powerpointsheet van het RTL4-journaal werd het volgende item in the picture gejast.
‘Een algeheel rookverbod in de horeca voor 2011.’
"Phew", zei ik tegen L., "dat duurt gelukkig nog een tijdje; 2011."
"Ja", zei L., "dat is pas over 4 jaar."
"Dan is het kabinet allang gevallen", zei ik, "En mocht dat niet zo zijn, dan ga ik ze letterlijk aan hun regeerakkoord houden. Dus dat het rookverbod in de horeca alleen geldt voor 2011."
"Hoe bedoel je?" vroeg L.
"Nou", zei ik, "je zou het taalkundig kunnen opvatten als een rookverbod voor enkel dat jaar. Dus dat je vanaf 1 januari 2012 in cafe’s gewoon weer de hens in je shaggies mag zetten. 
"Ach so", zei L.
Ik toverde de triomfantelijke grijns van een struisvogel tevoorschijn.

"Je kan het taalkundig ook anders opvatten", zei L.
"?"
"Ja", zei L.
"Hoe dan?"
"Nou", zei L., "dat er per direct een totaal rookverbod van kracht is in de horeca, todat het 1 januari 2011 is."
"….", zei ik.

"Hmm", zei ik daarna, "jouw interpretatie is wel erg ver gezocht."
L. toverde de triomfantelijke grijns van een spotvogel tevoorschijn.

Ik weet het. Ik zal me erbij neer moeten leggen. Het is onvermijdelijk. Binnen afzienbare tijd zal het gedaan zijn met roken in publiek toegankelijke gelegenheden. Of het nu vanaf 2009, 2010, of 2011 is. Voor mij betekent het in ieder geval:

- Einde restaurantbezoek (voorheen ca 5 stuks per maand)
- Einde cafebezoek (voorheen ca 30 uitspanningen per maand)

Of zoals de horeca in de USA al jaren roept:

Maar vooral ook:

- Einde organiseren
- Einde scouten
- Einde jureren
- Einde zelf optreden

Vroeger vond ik het wel gezellig, op die feestjes waar toevallig een astma-patient rondliep, waardoor je als rokersgemeenschap veroordeeld werd tot een collectief verblijf in de achtertuin van het ouderlijk huis ener collega-student.
Vooral als het herfst was en regende dat het kletterde. Zelfs God wist reeds dat romantiek met name gedijdt in zware omstandigheden en dat al wat groots werd, ooit gekiemd was in erbarmelijke situaties (ik noem een Mozes, ik noem een Jezus). Dus wij stonden daar goed.

Maar nu ben ik 37, en vind ik er geen reet meer aan, dat buiten staan. Vooral niet in de herfst. En vooral niet als het vanwege mensen is, die nog nooit met astma te schaften hebben gehad, maar nu de tijdsgeest aangrijpen om territorium te veroveren. Van dat soort mensen word ik oprecht kriegelig.
‘Rot op’, denk ik tegenwoordig.
Jezus.
Mozeskriebel.

Laat me dan tenminste roken in cafe’s. Net als nu. De horeca is door moderne afzuigkappen al 90% rookarmer is dan ie ooit is geweest. Het is ondertussen gezonder om in een cafe te zitten, dan over straat te lopen in de fijnstof.
Wat willen jullie nou? 

Okay. Ik besef dat ik geen macht heb.
‘Plukdenacht gaat niet meer organiseren/scouten/jureren/optreden als er een rookverbod op de podia wordt doorgevoerd. Ha, ha. Boeien!’

Jullie hebben gelijk. Krijgen gelijk.
En dat is verdomde pijnlijk.
Als je het mij vraagt.